Publications

De tekst die hier werd opgenomen is de weergave van de lezing van prof. Noordegraaf op de platformbijeenkomsten van mei 2003.

Thema: EEN NIEUWE LENTE

 


 

EDITO

Even zag het er slecht uit: het tekort over 2012 was niet 2,8 % zoals eerst vooropgezet, noch 3,0 % zoals verhoopt, maar 3,9 %, omwille van het meerekenen van de bijkomende Dexia-operatie. Heel even doemde het spookbeeld van de Europese boete op. Een blamage, die echter afgewend lijkt. De begrotingscontrole is afgerond, mét de gevraagde 1% structurele maatregelen. Europa zal – wellicht – tevreden zijn.

Ofschoon de ‘grotere ingrepen’ vooral betrekking hebben op de evolutie van het ambtenarenbestand, dragen ook de zwakkere groepen hun steentje bij: voor 100 miljoen besparingen bij de ziekenhuizen, en ook ontwikkelingssamenwerking wordt nog eens afgeroomd. We staan daarmee niet alleen in Europa (zie ook de bijdrage over Caritas  Spanje in deze Nieuwsbrief) wat de situatie nog des te prangender maakt. Dat het zuiden des te erger wordt getroffen, snijdt politiek natuurlijk weinig hout wanneer de getroffenen geen stem hebben in het debat, en nog minder een stem kunnen uitbrengen bij de volgende verkiezingen.

In vergelijking met andere Europese landen, waar we sinds kort ook Cyprus aan toe mogen voegen (en straks mogelijks Slovenië als volgende dominosteen,) moet echter gezegd worden dat de te leveren inspanning beperkt bleef. De gemiddelde Belg en de hardwerkende Vlaming voelen het effect van de besparingen slechts in beperkte mate. Onze regering die nochtans niet onmiddellijk een beeld oproept van een enthousiaste ploeg die eensgezind een nieuw beleid uitstippelt, slaagt er toch in het schip van de economie niet te ver uit koers te laten gaan. We mogen echter niet uit het oog verliezen dat daartoe wel heel wat brandstoffen worden verbruikt, die later niet meer kunnen ingezet worden: de last van de vergrijzing wordt blijvend voor ons uitgeschoven. De testballon om de opzij gezette reserves voor de pensioenen van de Vlaamse ambtenaren aan te wenden voor scholenbouw was in die optiek een schoolvoorbeeld van hoe creatief kan gedebudgetteerd worden.

De verkiezingen zijn dan nog wel een jaar van ons verwijderd, ze werpen hun schaduw ver vooruit. Terwijl de zesde staatshervorming nog heel wat werk vraagt, en de overheveling van een aantal bevoegdheden, en inzonderheid de usurperende, de nodige conflictstof in zich draagt, wordt openlijk gediscussieerd over de noodzaak van een volgende stap, dan wel de complete overdracht van alles naar de deelstaten. Moet Vlaanderen zijn autonomie kunnen opleggen aan de andere regio’s ? Of mag de inzet ook zijn: hoe kunnen we gestalte geven aan een land waar het goed is om wonen voor alle inwoners ?

Als Caritas blijven we opteren voor een beleid waarin mensen centraal staan, en waarbinnen samenwerking en overleg belangrijke bouwstenen zijn. Hopelijk geeft de plotse opstoot van vervroegde verkiezingskoorts niet al te zeer aanleiding tot toenemende polarisatieretoriek, waarvan de gevolgen lang kunnen aanslepen en die het gesprek ‘the day after’ zwaar kunnen hypothekeren. Want dat hebben we al wel enkele keren meegemaakt.

 


 

<< Terug naar overzicht

Thema: EUROPEES JAAR VAN DE BURGER

 


 

Edito

Vrijdag acht februari, aan de vooravond van de uittocht naar de skigebieden, en net voor de redactie van dit editoriaal, was het een klein bericht op de online nieuwsmedia, en vermoedelijk – maar we hopen dat we ons mogen vergissen – is het dat ook gebleven, een bericht in de marge: in Luik wordt een dakloze buiten dood aangetroffen, in de diepe koude van een stadsplein.

De uittocht te midden van de sneeuwellende is groter nieuws en ook in de skigebieden is de kans aanzienlijk dat er (mogelijk zelfs meer) doden zullen vallen. En natuurlijk is er te weinig concrete informatie beschikbaar wanneer we dit bericht schrijven, en kan de oorzaak volledig elders liggen, maar de kans wordt steeds reëler dat ook in België, niettegenstaande we in heel wat internationale indices tot de topklasse behoren, mensen op straat doodvriezen.

Het zou niet mogen gebeuren, en het mag niet worden afgedaan als de resultante van hun eigen foute keuzes en beslissingen. Het afschuiven van de verantwoordelijkheid naar de slachtoffers is een te gemakkelijke optie. Welke keuzes maken we als samenleving ?

Op onze ontmoetingsdag van 4 december ll. klonk de vraag: wanneer komt er een ‘Dexia-plan’ voor de sociale huisvesting ? Het is niet evident extra middelen vrij te maken voor sociale noden, wanneer we in 2013 alweer 3 miljard extra moeten besparen, als bedrijven failliet gaan en ook de openbare dienstverlening onder druk staat. De problematiek overstijgt natuurlijk het nationale niveau, ook Europa bespaart: na een marathonsessie van 30 uur was er een akkoord over een afgeslankte meerjarenbegroting, waarbij er bovendien nog eens minder zal worden uitgegeven dan begroot.

Europa blijft vooral een economisch verhaal van het opheffen van handelsbelemmeringen. Het Europees Jaar van de Burgers in 2013, twintig jaar na het verdrag van Maastricht, lijkt vooral het jaar te worden van de grensoverschrijdende consument, eerder dan dat van een Unie waar iedereen er bij hoort. Na elke Europese top wordt, net als bij beslissingen op nationaal vlak, eerst de eigen rekening gemaakt: waar leveren we in, waar krijgen we toch nog iets. Op de Europese apothekersweegschaal wordt even nauwkeurig afgemeten als om de hoek, maar dan met meer nullen. Het Algemeen Belang van de Europese Burgers moet het daarbij afleggen ten opzichte van nationale en persoonlijke verkiezingsstrategieën.

Mag het ook anders ? Kan het algemeen belang, het bonum commune, nog voorop staan, of is dat alleen iets ‘voor dummies’ ? Laat ons deze naïviteit maar koesteren, en zeker in deze vastentijd ook voor onszelf de oefening maken in welke mate ook in ons eigen handelen het algemeen belang mag primeren op eigenbelang of groepsbelang. Heilige verontwaardiging kan zo de grond worden waar hoop en toekomst gedijen en vorm krijgen.

We wensen u een geslaagde vasten en een gezonde reflectie toe !

 

<< Terug naar overzicht

Wanneer een dexia-plan voor sociale huisvesting?

Fototentoonstelling '80 jaar Caritas in België'

Maggie De Block: 'Het is onze plicht om mensen die recht hebben op opvang die opvang ook te bieden!'

'80 jaar Caritas in België' Fototentoonstelling april - november 2012.

Nepal. Vergeten land tussen jungle en hooggebergte.

Thema: SOLIFEST

 


 

EDITO

De barre winter die in december nog op zich liet wachten, brak ondertussen door. Eind januari werd het plots ijskoud. De noodopvang van ‘SOS Onthaal’ bewees zijn nut: het initiatief verschafte warmte en een dak aan mensen in acute nood, én droeg er toe bij dat politiek toch een aantal dingen in beweging kwamen. Staatssecretaris Maggie  De Block vond bijkomende opvangcapaciteit in leegstaande gebouwen van de RVA. Daarmee is het probleem van de opvang verre van geregeld, maar minstens bleven we gespaard van de meest schrijnende toestanden. Hopelijk is op die manier ook de ruimte gecreëerd om vooruitgang te boeken in het globale asieldossier en te komen tot een deugdelijk en billijk beleid, waarbij daadwerkelijke zorg voor mensen het haalt van een ideologische stellingenoorlog.

Maar ook voor de globale politieke context blijven de vooruitzichten ijskoud. Op het Europese toneel voltrekt het Griekse drama zich tergend langzaam. Tot het eisencahier van het IMF behoorde een vermindering van het minimumloon met 20%. Er wordt zo veel gevraagd van de kleine man! Is armoede genereren een oplossing om de bressen te dichten die geslagen zijn door het door hebzucht ontregelde financiële systeem.

In eigen land staat ook onze kersverse regering reeds voor een bijsturing van de besparingsoperatie, nog voor de eerste afspraken goed en wel in wetteksten zijn gegoten. De ideologische tegenstellingen tussen partners die tot een verstandshuwelijk zijn gedwongen maken van de onvermijdelijke ingrepen allicht opnieuw een kluwen van evenwichten. Terzelfdertijd beklimmen de vakbonden de barricaden ter vrijwaring van verworven rechten. Ook al weet iedereen dat het oude systeem kraakt en dat we met z’n allen toch gemiddeld langer zullen moeten werken. Zo begraaft ieder zich in zijn eigen gelijk, en zijn we het er met z’n allen over eens dat de ingrepen best van al beginnen bij de buren, maar niet bij ons. Het klinkt als het overbekend deuntje van de NIMBY-band. (Not In My Backyard)

Toch volgt na elke winter ook weer een lente. Mensen bewijzen elke dag opnieuw dat dingen ook kunnen bewegen. In de zorg voor anderen, in de opvang van mensen zonder vaste stek, in projecten met aandacht voor zwakkeren.

In een ‘engagement solidaire’ waarin vrijwilligers een cruciale rol spelen naast betaalde medewerkers, zoals bleek uit de grootse happening in Straatsburg waarvan u in dit nummer een uitgebreid verslag vindt. Tous ensemble pour les autres, mobilisons-nous. Verbondenheid die vertrouwen schept, overstijgt het eigen gelijk en belang en schept ruimte voor de ander.
Menslief ik hou van jou, schreef Phil Bosmans. Het zou naïef zijn te denken dat daarmee de problemen smelten als sneeuw voor de zon. Maar het is wel een paradigmawissel, die een andere kijk op de dingen toelaat, en net daardoor heel veel mogelijk maakt.

De vastentijd is als voorbereiding op Pasen de tijd bij uitstek om stil te staan bij onze eigen paradigmawissel. Hoe kunnen wij, als persoon, als lid van een gemeenschap en als stake-holder van onze Caritasorganisaties mee stem geven aan een nieuw project van solidaire verbondenheid ? Mobilisons-nous. En : Indignons-nous. Want er blijft nog veel te doen.

Een deugddoende vastentijd en een zalig Paasfeest !

 


 

<< Terug naar overzicht

Pagina's