Caritas Nieuwsbrief 85: Vreugde om de schepping (juli-augustus 2015)

 

Griekenland likt zijn wonden. Het derde steunpakket komt er, en het gevreesde Grexit is afgewend. De euro en het Europese huis hebben alweer een crisis overleefd en de gewone Yanis-met-de-pet zal met ongeziene solidariteit mee de prijs betalen van de nationale en Europese onbezonnenheid en dito schuldig verzuim uit het verleden.

Bovenop deze humane catastrofe, kampt Griekenland ook nog eens met een ongeziene vluchtelingeninstroom. Meer dan 70.000 hebben er dit jaar al voet aan wal gezet - tegen het einde van het jaar verwacht men er 100.000. Ze komen voornamelijk uit Syrië en Irak en stranden meestal op de eilanden Lesbos, Chios en Kos, nauwelijks tien kilometer van het Turkse vasteland verwijderd.

De penibele situatie van Griekenland maakt dat het land in de verste verte niet in staat is een minimale opvang te organiseren. Mensen installeren zich in geïmproviseerde kampen, in parken, of in verlaten of niet afgewerkte hotels. Het kleine Caritas Griekenland verzet bergen om zowel vluchtelingen als de meest kwetsbare lokale families van een basisondersteuning te voorzien, met financiële steun van zusterorganisaties, waaronder ook Caritas International België.

De Griekse overheid is in de huidige omstandigheden niet bij machte veel te doen, en voor Europa liggen de prioriteiten duidelijk elders. De ‘billijke verdeling’ van de vluchtelingen over de Unie is niet voor morgen, en zal ook nooit het tempo van de nieuwe toestroom kunnen volgen. Vooral de landen die aan de Middellandse Zee grenzen, dragen hier de zwaarste lasten, terwijl ze ook al de zwakste economieën hebben.

Het is het fatsoen voorbij, wanneer we er als Europese Unie niet in slagen een gezamenlijk antwoord te bieden aan deze noodsituatie. Het schiet ook onze christelijke opdracht van gastvrijheid voor wie uit nood bij ons aanklopt, ver voorbij. In elke wanhopige blik, bij elke kreet om hulp die ons interpelleert, schuilt ook het gelaat van de Gans Andere die ons oproept. Maar het lijkt er eerder op dat de ‘Bange Blanke Man’ weer helemaal terug is. In België zou 61
% een negatieve visie hebben tegenover migratie. In Hongarije wil men het ijzeren gordijn terug, maar nu aan de andere kant van het land. We moeten ten allen koste vermijden het sociale vangnet van het Midden-Oosten te worden…

Toch kan het ook anders: in het kleine met uitstervende bedreigde Italiaanse dorpje Riace met 1700 inwoners, slaagde burgemeester Lucano erin, door het aantrekken van meer dan 400
vluchtelingen, om het schooltje te laten heropenen, om nieuwe arbeidsplaatsen te creëren, om zijn dorp terug leven in te blazen…

We wensen u allen bij het begin van het nieuwe werkjaar een gunstige wind toe,die een aanzet mag bieden tot out-of-the-box creatieve antwoorden op de problemen die ons bezighouden!