Caritas Nieuwsbrief 83: Kinderopvang wordt (dure) luxe (maart-april 2015)

 

Thema: Kinderopvang wordt (dure) luxe

 


 

Edito

Grieks drama in Europa

Maandenlang werd gewaarschuwd voor de aartsmoeilijke weken van de waarheid voor de federale coalitie. Zou de regering Michel de begrotingscontrole overleven ? Een non-event, zo bleek. De controle was een week voor de deadline klaar, en er werd vooral gebakkeleid over de mindere inkomsten voor de deelstaten. Een vestzak-broekzak van 750 miljoen euro, zonder bijkomende zware ingrepen. België kan blijven lenen aan een negatieve rente, en de sociale fall-out die er wel degelijk is, blijft gemakkelijkheidshalve onder de mediatieke radar, en blijft dus grotendeels onopgemerkt.

750 miljoen is niet niks natuurlijk, maar in vergelijking met wat bv. Griekenland moet verwerken, zijn het peanuts. Daar is de bodem van de schatkist in zicht, en wordt er onderhandeld met het mes op de keel. De Grieken hebben niet echt een goede reputatie: dat één van de maatregelen die de toenmalige regering nam om de eerste internationale hulp los te krijgen, erin bestond om 9.000 pensioenen te schrappen voor mensen die soms al jaren overleden waren, was natuurlijk niet echt vertrouwenwekkend.

Maar dat een regering internationaal op de vingers getikt wordt, precies omdat ze een programma goedkeurt met voor twee miljard sociale maatregelen, die mensen moet toelaten voedsel te kopen, en de afbetaling van hun schulden, hypotheken en belastingen over langere tijd te spreiden, en daardoor “pertinent laat zien dat ze haar saneringsopdracht niet serieus neemt”, staat toch wel haaks op de boodschap van een Sociaal Europa dat de Unie en de Commissie zo graag willen laten zien, dachten we.

Het gemiddelde maandloon in Griekenland is met meer dan een derde gezakt. Caritas Griekenland organiseert maaltijden in de scholen, zodat de kinderen toch minstens één warme maaltijd per dag zouden hebben… Het dreigende Griekse bankroet gaat niet enkel en in de eerste plaats over het falen van de Griekse overheid – al decennia lang. Het gaat vooral over het falen van een Europees beleid, dat er niet in slaagt een sociaal minimumprogramma vast te leggen. Het Europees beleid kiest er dus voor om de politieke prijs voor de redding van een financieel systeem te verhalen op sociale basishulpverlening aan miljoenen mensen in vele landen. Het kiest voor een monetaire eenheid, die blijkbaar enkel middels strenge besparingsprogramma’s kan worden behouden. En aan deze monetaire unie beantwoordt niet eens één gemeenschappelijk economisch beleid.

Onder meer omdat er voor de basisassumptie van Keynes - dat de Staat moet investeren als het economisch slecht gaat, en sparen als het economisch goed gaat - geen geld meer is: omdat de financiële crisis nu éénmaal ontzettend veel middelen heeft gekost, maar ook omdat het politiek zoveel interessanter is om geld vrij te maken op de korte termijn, dan wel om het op zij te zetten voor later.

Dat de scherpste kritiek komt van een land dat zijn ‘Wirtschaftswunder’ net te danken heeft aan massale buitenlandse investeringen én aan de kwijtschelding van een groot deel van zijn schulden, maakt het des te cynischer. De kwaliteit van een samenleving wordt afgemeten aan de manier waarop ze omgaat met de zwaksten in haar midden. Dat geldt niet alleen voor het lokale niveau, voor regio’s en landen, maar ook voor grotere entiteiten.

Laat het dan alstublieft eindelijk iets meer zijn, ook in eigen land!