Caritas Nieuwsbrief 79: Bouwen aan Burundi (juli - augustus 2014)

 

Thema: BOUWEN AAN BURUNDI

 


 

Edito

Het was deze zomer geen komkommertijd wat nieuws betreft. In eigen land werd hard getimmerd aan de vorming van de verschillende regeringen, met regionale regeringen die al in de zomermaanden gevormd werden en een federale waarvan de contouren zich ook reeds lijken af te tekenen. Het is ooit anders geweest. Elders staan we meer uitgebreid stil bij het Vlaams regeerakkoord.

Op het internationale toneel stond de barometer echter gans de zomer op zwaar weer. Van het hoopgevende verhaal over het gezamenlijke gebed voor de vrede in het Midden-Oosten lijkt nog weinig overeind gebleven: Hamas en Israël vechten een nieuwe Gaza-oorlog uit, het Oekraïense conflict tussen de Westersgezinde regering in Kiev en de separatisten in het oosten krijgt meer en meer het cachet van een totale burgeroorlog, waarbij – per ongeluk – een Maleis vliegtuig uit de lucht wordt geschoten. Geen legertoestel met wapens dus, maar een passagiersvliegtuig met bijna 300 inzittenden. Ondertussen voert het zelfuitgeroepen kalifaat van de Islamitische Staat een schrikbewind in het Noorden van Irak.

We vergeten dan nog even Al Shabab, Al Quaida, Mali, Syrië, of het conflict in Centraal-Afrika. Ook voor de grote internationale televisieketens is het te duur om overal tv-ploegen naar toe te sturen.

Het lijkt alsof de geest uit de fles is. De krijgskansen keren soms op het slagveld, de verliezers zijn echter altijd dezelfden: mannen, vrouwen en kinderen die have en goed kwijt raken, en die deze conflicten niet hebben gewild.

Daarom moeten we het toch blijven proberen en er met alle mogelijke middelen aan werken: vrede is de enige uitweg. Vrede én ontwikkeling. De internationale gemeenschap zal lokaal en tijdelijk moeten ingrijpen –het IS-fanatisme mag geen vrije baan krijgen - maar zal ook het voortouw moeten nemen in de zoektocht naar een nieuwe vorm van samen-leven. Er ligt geen toekomst in een vernederende nederlaag, er is geen simpele militaire oplossing voor een complex probleem. Het principe ‘de vijanden van mijn vijanden zijn mijn vrienden’ is al te vaak kortzichtig gebleken.

We hebben trouwens óók geleerd dat het anders kan. Op het moment dat de wereld in brand stond en resoluties gestemd werden, vonden de leden van de veiligheidsraad ook even de tijd om af te stappen in de Westhoek, om het begin van de ‘Groote Oorlog’ te herdenken, met de boodschap dat dit zich niet nog eens mag herhalen.

De Europese integratie en eenmaking heeft er voor gezorgd dat oorlog kon vermeden worden, ook al omdat de kost ervan te hoog wordt. Ook in het Midden-Oosten kan vrede – en dat is meer dan de afwezigheid van een onmiddellijke oorlogsdreiging – er pas komen als er een nieuw en multicultureel samenlevingsmodel wordt gevonden, waarbij alle volkeren en gemeenschappen, soennieten, sjiieten, joden, christenen, jezidi’s en anderen, er ook sociaal en economisch op vooruit gaan: Populorum Progressio. Het is een proces waarin ook de internationale Caritasgemeenschap zich ten volle in engageert.

Niets doen leidt onherroepelijk tot een verdere desintegratie en destabilisering van de regio, rond etnischreligieuze lijnen. Waarbij iedereen nogmaals zou verliezen.

<< Terug naar overzicht