Caritas Nieuwsbrief 77: Verkiezingingen 2014. Toekomst maken we samen, zeker als het moeilijk gaat. (maart - april 2014)

 

Thema: VERKIEZINGEN 2014. DE TOEKOMST MAKEN WE SAMEN, ZEKER ALS HET MOEILIJK GAAT

 


 

Edito

De regering is ‘in lopende zaken’ gegaan, de balans wordt opgemaakt. Het BHV-verhaal dat de vorige verkiezingen beheerste, is opgelost zonder constitutioneel Armageddon. En de zieke man van Europa zijn we niet geworden: we hebben de crisis betrekkelijk goed doorstaan. Maar ruimte voor versoepeling is er niet: het bankendebacle is nog niet afbetaald, en de armoede is één jaar voor de deadline voor de millenniumdoelstellingen duidelijk niet gehalveerd. Integendeel, de solidariteit staat onder druk. We willen hier uitdrukkelijk tegen de stroom ingaan en pleiten in ons memorandum net voor meer en volgehouden solidariteit: ‘Toekomst maken we samen, ook als het moeilijk gaat’ (zie verder).

Een van de pistes voor het zuiniger omgaan met de middelen van de staat die opgeld maken, is de vermaatschappelijking van de zorg. Wat de samenleving zelf kan doen, hoeft de staat niet te doen. Ook dat is subsidiariteit. Als de staat slechts de emanatie is van de samenleving, houdt vermaatschappelijking van de zorg in dat de samenleving opnieuw meer verantwoordelijkheid krijgt en opneemt voor wat in feite één van haar fundamentele taken is: zorg dragen voor wie daar behoefte aan heeft. We moeten er wel op toezien dat hiervoor ook het kader gecreëerd wordt en dat het niet louter om besparingen gaat.

In plaats van naar de samenleving, kijkt de overheid echter ook en in toenemende mate naar de commerciële sector: de uitbating van het forensisch psychiatrisch centrum in Gent wordt toevertrouwd aan een privé-consortium. Het gaat daarbij niet om het uitbesteden van deeltaken, maar van de zorg zélf, die op die manier voorwerp wordt van winstmaximalisatie. Patiënten en zorg worden daaraan ondergeschikt. Hier wordt een grens overschreden, zeker wanneer geïnterneerden ook zelf zullen moeten meebetalen voor de kosten - terwijl anderzijds grote fraudeurs hun schuld in der minne kunnen afkopen.

We hebben in ons land steeds een gemeenschappelijk gedeelde grondstroom van insluiting gekend: elkeen zou moeten meekunnen, ook al is het systeem onvolkomen en bereiken we niet iedereen. Meer en meer zien we echter aanzetten voor een duale samenleving, waarbij de beeldvorming de hardwerkende burger plaatst tegenover een kwaadwillig profitariaat-proletariaat dat er alleen maar op uit is de kluit – en de hardwerkende burger – te belazeren.

Een dergelijk perspectief is heilloos, niet alleen vanuit ethisch, maar ook vanuit economisch standpunt. Niemand kan niets. Een samenleving bouwen we samen op, niet tegen elkaar. Toekomst maken we samen, ook als het moeilijk gaat..

<< Terug naar overzicht