Caritas Nieuwsbrief 74: Prijs Caritas International-Deckers (september-oktober 2013)

 

Thema: PRIJS CARITAS INTERNATIONAL-DECKERS VOOR SOSAME (BUKAVU)

 


 

Edito

Op 28 september opende het Red Star Line Museum zijn deuren. Het museum vertelt het verhaal van miljoenen Europeanen die moedig of wanhopig genoeg waren om hun oude leven achter te laten en op zoek te gaan naar een beter bestaan. Een verhaal van mensen die de oversteek maakten en hun geluk gingen beproeven in de nieuwe wereld. Ook in mijn kleine dorp waren er, die succesvol een nieuw leven begonnen in Canada. De hardwerkende Vlaming kan het ook elders maken, en er werd en wordt met trots naar opgekeken!

Minder dan een week later, op 3 oktober, verging een schip met 500 schipbreukelingen voor de kust van Lampedusa. Amper 155 opvarenden werden opgepikt. Nauwelijks een week later verging een tweede schip,
opnieuw met tientallen doden tot gevolg. Deze boten behoorden niet tot een prestigieuze rederij, op de kade stonden geen familieleden die de vertrekkers kwamen uitwuiven.

Tegen woekerprijzen en in gammele bootjes proberen mensen alsnog de grens met Europa over te steken. Voor velen dodelijk tevergeefs. Al waren ook zij moedig of wanhopig genoeg om hun oude leven achter te laten en op zoek te gaan naar een beter bestaan.

De toonzetting is echter helemaal anders. Dit zijn in onze beeldvorming geen hardwerkende Malinezen, Ethiopiërs of wat dan ook. Dit zijn economische gelukzoekers die zich komen wentelen in onze voorzieningen en onze sociale zekerheid. Er geen plaats voor hen in onze herberg. Dat ze het tóch proberen en er hun hachje bij inschieten, is jammer, maar het is collateral damage voor het vrijwaren van fortress Europe. Ze staan aan de verliezende kant van de geschiedschrijving. Vae victis.

Het drama van Lampedusa zou moeten aanzetten tot een grondige reflectie over het Europa, en over de bredere wereld die we willen. Is onze oplossing een continent met een hek rond, met drommen arme drommels aan de andere kant? En zullen we dan geruster leven? Dat is niet het Europa dat we willen, zeggen COMECE en Caritas Europa (zie verder).

In het licht van de Europese (en Belgische) verkiezingen die er aan komen, dringt een dergelijke reflectie zich op. Migratiebeleid moet meer zijn dan de perfectionering van een efficiënt inbraakalarm. Als onze idealen van vrijheid, democratie en participatie, van broederlijkheid en gelijkheid zo belangrijk en universeel zijn, dat onze eerste bekommernis erin bestaat ze aan anderen te ontzeggen, zijn we misschien net iets te bescheiden bezig.

Europa is meer. Europa moet meer zijn. ‘In deze wereld van globalisering, zijn we aanbeland bij de globalisering van de onverschilligheid’, zei Paus Franciscus in Lampedusa. Na de voorbije legislatuur, waarbij het bezweren van de crisis permanent de agenda beheerste, is het misschien tijd dat Europa zichzelf en z’n eigen waarden heruitvindt. En die zijn, durven we hopen, niet het vrijwaren en het maximaliseren van de rijkdom van een minderheid ten koste van alle anderen, die in dat schema alleen maar verliezers kunnen zijn. Dat is inderdaad niet het Europa dat we willen, en daar moeten we ons tegen blijven verzetten.

 

<< Terug naar overzicht