Caritas Nieuwsbrief 72: IMF-aanpak verergert crisis (mei-juni 2013)

 

Thema: IMF-AANPAK VERERGERT CRISIS

 


 

Edito

Kort nadat de Belgische regering haar meerdere in de Europese Commissie had erkend, en met knikkende knieën haar oordeel had aangehoord - en er gelukkig met een blaam en een resem vakantietaken vanaf was gekomen – kwam die andere internationale scheidsrechter met een meer dan opmerkelijke verklaring.

Het Internationaal Monetair Fonds gaf toe dat er fouten gemaakt zijn bij de noodhulp aan Griekenland. ‘De Griekse staatsschuld leek houdbaar maar was dat niet, zo blijkt nu. Ook is onderschat hoeveel schade de geëiste bezuinigingen aan de Griekse economie zouden berokkenen’. De foute inschatting werd gemaakt door het negeren van de eigen regels, staat in het rapport. Griekenland voldeed immers niet aan de eisen om in aanmerking te komen voor hulp… Maar, aldus het IMF, we waren niet de enigen, de Europese Commissie maakte nog meer fouten dan wij. Waarop Europees Commissaris Ollie Rehn repliceerde dat ‘het niet getuigde van echt partnership dat het IMF zijn handen probeert schoon te wassen’, maar dat het tenslotte toch echt wel de schuld van de Grieken zelf is.

Inzake rechtvaardigheidsparameters zakte de Internationale Morele Fatsoenstandaard daarmee naar een nieuw dieptepunt. Het is op zich natuurlijk positief dat organisaties als het IMF een mea culpa slaan. Maar dan wel een zonder gevolgen: het IMF kan – net als de ratingbureaus overigens – niet politiek verantwoordelijk worden gehouden en afgestraft worden door de kiezer. De kapotbespaarde economieën uit Zuid-Europa worden er niet beter van. De talrijke wanhopigen in Spanje, Italië en Griekenland die zelfmoord pleegden komen er niet mee terug.

Tegelijk leerden we begin juni dat het globale vermogen van de Verenigde Staten nu hoger ligt dan voor de crisis van 2007, alleen is de verdeling van dat vermogen wat gecorrigeerd: de kloof tussen rijk en arm is alleen maar toegenomen. De crisis die voor een groot deel het gevolg was van de ontembare hebzucht van een kleine financiële topkaste, is gedicht door te snoeien in sociale programma’s en uitgaven, met gemeende dank aan de zware inspanningen van het hardwerkende lompenprofitariaat. O tempora o mores.

Ook een studie van Caritas Europa over hoe de verschillende sociale modellen in Europa de crisis ondergingen, toont uitdrukkelijk aan dat het gevoerde soberheidsbeleid een tegengesteld effect had, en de kansen op economische relance vak(on)kundig versmoorde. Het adagium van Keynes dat de overheid in goede tijden moet sparen en in slechte tijden moet investeren, werd omgekeerd. Onder meer omdat in de goede tijden de voorradige middelen werden gebruikt voor korte termijn electoraal gewin.

De sociale ontwikkeling, het gemeenschappelijke sociale project van Europa moet terug op de sporen komen. Daar moeten we met z’n allen werk van maken. En in tegenstelling tot het IMF moet het Europees Parlement volgend jaar wel langs de kiezer passeren.

 

<< Terug naar overzicht