Caritas Nieuwsbrief 71: Een nieuwe lente (maart-april 2013)

 

Thema: EEN NIEUWE LENTE

 


 

EDITO

Even zag het er slecht uit: het tekort over 2012 was niet 2,8 % zoals eerst vooropgezet, noch 3,0 % zoals verhoopt, maar 3,9 %, omwille van het meerekenen van de bijkomende Dexia-operatie. Heel even doemde het spookbeeld van de Europese boete op. Een blamage, die echter afgewend lijkt. De begrotingscontrole is afgerond, mét de gevraagde 1% structurele maatregelen. Europa zal – wellicht – tevreden zijn.

Ofschoon de ‘grotere ingrepen’ vooral betrekking hebben op de evolutie van het ambtenarenbestand, dragen ook de zwakkere groepen hun steentje bij: voor 100 miljoen besparingen bij de ziekenhuizen, en ook ontwikkelingssamenwerking wordt nog eens afgeroomd. We staan daarmee niet alleen in Europa (zie ook de bijdrage over Caritas  Spanje in deze Nieuwsbrief) wat de situatie nog des te prangender maakt. Dat het zuiden des te erger wordt getroffen, snijdt politiek natuurlijk weinig hout wanneer de getroffenen geen stem hebben in het debat, en nog minder een stem kunnen uitbrengen bij de volgende verkiezingen.

In vergelijking met andere Europese landen, waar we sinds kort ook Cyprus aan toe mogen voegen (en straks mogelijks Slovenië als volgende dominosteen,) moet echter gezegd worden dat de te leveren inspanning beperkt bleef. De gemiddelde Belg en de hardwerkende Vlaming voelen het effect van de besparingen slechts in beperkte mate. Onze regering die nochtans niet onmiddellijk een beeld oproept van een enthousiaste ploeg die eensgezind een nieuw beleid uitstippelt, slaagt er toch in het schip van de economie niet te ver uit koers te laten gaan. We mogen echter niet uit het oog verliezen dat daartoe wel heel wat brandstoffen worden verbruikt, die later niet meer kunnen ingezet worden: de last van de vergrijzing wordt blijvend voor ons uitgeschoven. De testballon om de opzij gezette reserves voor de pensioenen van de Vlaamse ambtenaren aan te wenden voor scholenbouw was in die optiek een schoolvoorbeeld van hoe creatief kan gedebudgetteerd worden.

De verkiezingen zijn dan nog wel een jaar van ons verwijderd, ze werpen hun schaduw ver vooruit. Terwijl de zesde staatshervorming nog heel wat werk vraagt, en de overheveling van een aantal bevoegdheden, en inzonderheid de usurperende, de nodige conflictstof in zich draagt, wordt openlijk gediscussieerd over de noodzaak van een volgende stap, dan wel de complete overdracht van alles naar de deelstaten. Moet Vlaanderen zijn autonomie kunnen opleggen aan de andere regio’s ? Of mag de inzet ook zijn: hoe kunnen we gestalte geven aan een land waar het goed is om wonen voor alle inwoners ?

Als Caritas blijven we opteren voor een beleid waarin mensen centraal staan, en waarbinnen samenwerking en overleg belangrijke bouwstenen zijn. Hopelijk geeft de plotse opstoot van vervroegde verkiezingskoorts niet al te zeer aanleiding tot toenemende polarisatieretoriek, waarvan de gevolgen lang kunnen aanslepen en die het gesprek ‘the day after’ zwaar kunnen hypothekeren. Want dat hebben we al wel enkele keren meegemaakt.

 


 

<< Terug naar overzicht