Caritas Nieuwsbrief 64

 

Thema: SOLIFEST

 


 

EDITO

De barre winter die in december nog op zich liet wachten, brak ondertussen door. Eind januari werd het plots ijskoud. De noodopvang van ‘SOS Onthaal’ bewees zijn nut: het initiatief verschafte warmte en een dak aan mensen in acute nood, én droeg er toe bij dat politiek toch een aantal dingen in beweging kwamen. Staatssecretaris Maggie  De Block vond bijkomende opvangcapaciteit in leegstaande gebouwen van de RVA. Daarmee is het probleem van de opvang verre van geregeld, maar minstens bleven we gespaard van de meest schrijnende toestanden. Hopelijk is op die manier ook de ruimte gecreëerd om vooruitgang te boeken in het globale asieldossier en te komen tot een deugdelijk en billijk beleid, waarbij daadwerkelijke zorg voor mensen het haalt van een ideologische stellingenoorlog.

Maar ook voor de globale politieke context blijven de vooruitzichten ijskoud. Op het Europese toneel voltrekt het Griekse drama zich tergend langzaam. Tot het eisencahier van het IMF behoorde een vermindering van het minimumloon met 20%. Er wordt zo veel gevraagd van de kleine man! Is armoede genereren een oplossing om de bressen te dichten die geslagen zijn door het door hebzucht ontregelde financiële systeem.

In eigen land staat ook onze kersverse regering reeds voor een bijsturing van de besparingsoperatie, nog voor de eerste afspraken goed en wel in wetteksten zijn gegoten. De ideologische tegenstellingen tussen partners die tot een verstandshuwelijk zijn gedwongen maken van de onvermijdelijke ingrepen allicht opnieuw een kluwen van evenwichten. Terzelfdertijd beklimmen de vakbonden de barricaden ter vrijwaring van verworven rechten. Ook al weet iedereen dat het oude systeem kraakt en dat we met z’n allen toch gemiddeld langer zullen moeten werken. Zo begraaft ieder zich in zijn eigen gelijk, en zijn we het er met z’n allen over eens dat de ingrepen best van al beginnen bij de buren, maar niet bij ons. Het klinkt als het overbekend deuntje van de NIMBY-band. (Not In My Backyard)

Toch volgt na elke winter ook weer een lente. Mensen bewijzen elke dag opnieuw dat dingen ook kunnen bewegen. In de zorg voor anderen, in de opvang van mensen zonder vaste stek, in projecten met aandacht voor zwakkeren.

In een ‘engagement solidaire’ waarin vrijwilligers een cruciale rol spelen naast betaalde medewerkers, zoals bleek uit de grootse happening in Straatsburg waarvan u in dit nummer een uitgebreid verslag vindt. Tous ensemble pour les autres, mobilisons-nous. Verbondenheid die vertrouwen schept, overstijgt het eigen gelijk en belang en schept ruimte voor de ander.
Menslief ik hou van jou, schreef Phil Bosmans. Het zou naïef zijn te denken dat daarmee de problemen smelten als sneeuw voor de zon. Maar het is wel een paradigmawissel, die een andere kijk op de dingen toelaat, en net daardoor heel veel mogelijk maakt.

De vastentijd is als voorbereiding op Pasen de tijd bij uitstek om stil te staan bij onze eigen paradigmawissel. Hoe kunnen wij, als persoon, als lid van een gemeenschap en als stake-holder van onze Caritasorganisaties mee stem geven aan een nieuw project van solidaire verbondenheid ? Mobilisons-nous. En : Indignons-nous. Want er blijft nog veel te doen.

Een deugddoende vastentijd en een zalig Paasfeest !

 


 

<< Terug naar overzicht