’t Is goed in ’t eigen hert te kijken

“Een brug te ver”, zegt Jean-Jacques De Gucht (Open VLD). Ook Laurette Onkelincx (PS) ziet het niet zitten. Fons Duchateau (N-VA) wil het debat dan weer wel aan gaan, want “wij zien hier ook heel schrijnende toestanden hoor” en wordt daarin bijgetreden door Valerie Van Peel (NV-A). En volgens filosoof Boudry zou het niet doen zelfs een “vorm van nalatigheid” zijn. Het was me wat, in De Standaard (03 en 04/10/2016) over het Rotterdamse voorstel om mensen verplicht anticonceptiva te laten gebruiken.

Mensen, want daar gaat het over. Over mensen. Mensen die in de plaats van andere mensen beslissen of ze het recht hebben om kinderen te krijgen. Omdat die mensen vinden van die andere mensen dat ze niet slim genoeg zijn, niet genoeg geld hebben of niet in staat zullen zijn om voor kinderen te zorgen. Omdat ze van die andere mensen vinden dat ze niet genoeg liefde hebben, niet genoeg kennis of niet genoeg zelfredzaamheid.

En wat doen we met hardwerkende tweeverdieners, die niet elke dag aan de schoolpoort kunnen staan en hun kinderen wegstoppen in de opvang? Of toekomstige papa’s die vaak afwezig zijn, op missie in het buitenland? Of mama’s-in-wording, die heerlijk gezond vegetarisch leven en veel sporten? Allemaal steriliseren, want te weinig hechting, te veel afwezigheid en niet gezond voor het toekomstige kind?

Vanaf wanneer verplicht je dat dan? Verplichten we meisjes uit kwetsbare gezinnen om van bij de eerste menstruatie anticonceptiva te slikken om te voorkomen dat ze vroegtijdig zwanger raken? Verbieden we jongens om te experimenteren, uit angst dat ze zich zouden kunnen voortplanten?

Natuurlijk zijn hulpverleners soms ten einde raad en natuurlijk “zou het beter zijn als”. Maar daarmee komen we er niet. We moeten rationeel blijven en nadenken of we voldoende hulp en ondersteuning aanbieden. Op welke manieren we ervoor kunnen zorgen dat mensen er beter voor staan, zodat kinderen altijd in een veilige omgeving kunnen opgroeien. Kinderarmoede aanpakken, ervoor zorgen dat ouders hun kinderen kansen kunnen geven. (Toekomstige) ouders ondersteunen, dat moeten we doen.

Wie zijn wij om te beslissen of iemand kinderen mag krijgen? Met welk recht spreken wij dan en van waar halen we dit recht? Wij die er niet in slagen te voorkomen dat mensen wegdrijven van onze maatschappij. Wij die mensen uitsluiten op basis van intelligentie, afkomst of geslacht. Wij die mensen verstoken laten van hulp en zorg.

’t Is goed in ’t eigen hert te kijken, nog even vóór het slapen gaan of ik van dageraad tot avond geen enkl hert heb zeer gedaan, schreef Alice Nahon bijna 100 jaar geleden. Laat ons dat eens wat vaker doen, vooraleer we de meest dubieuze voorstellen lanceren die situaties moeten oplossen waar we zélf gefaald hebben.

Thijs Smeyers
Coördinator Beleid & Politiek
Caritas Vlaanderen